Η είδηση ότι μια ολόκληρη πολυκατοικία καταρρέει κοντά στο κέντρο της πόλης δεν είναι απ’ αυτές που έρχονται συχνά στο Newsroom ενός μέσου ενημέρωσης και ευτυχώς. Πλην όμως o κίνδυνος να επαναληφθεί φαίνεται ότι δεν είναι τόσο μικρός, όσο ίσως φανταζόμασταν.
Οι πόλεις στις οποίες μεγαλώσαμε αναπτύχθηκαν άναρχα, το «κεραμίδι» χτίστηκε δίχως όρους και όταν κάποια στιγμή ήρθαν αυτοί οι όροι το μεταπολεμικό κράτος της συναλλαγής και του κλεισίματος του ματιού σε μικρές ή μεγάλες παρατυπίες δημιούργησε ένα πολεοδομικό χάος και κτήρια- τα ίδια μας τα σπίτια- που ήταν και παρέμειναν ανασφαλείς «φωλιές» μέσα στις οποίες μεγαλώσαμε.
Η χώρα της αντιπαροχής, το κόψε- ράψε πολλών εργολάβων για να «βγαίνουν», το όνειρο της ιδιοκατοίκησης οδήγησαν σε μία σιωπηρή παραδοχή ότι θα ζούμε «καλύτερα» αν ζούμε … κατά τύχη.
Προφανώς δεν είναι όλα τα κτήρια στην πόλη έτοιμα να καταρρεύσουν, αλλά κανείς μηχανικός ή μη δεν μπορεί να ορκιστεί για όλα. Η μεταπολεμική, ακόμα και η μεταπολιτευτική μας ευημερία βασίστηκε σε θεμέλια μιας γενικευμένης ανασφάλειας, καθώς ζούσαμε ανασφαλώς με επικίνδυνα σπίτια, επικίνδυνες μεταφορές, επικίνδυνες υποδομές και εν τέλει με μια επικίνδυνη λογική μιας «ποιότητας ζωής» που περιείχε την αναίρεσή της.
Η πολυκατοικία στα Πετράλωνα μπορεί να έπεσε από τα μοιραία λάθη ή παραλείψεις κάποιων μηχανικών, αυτό θα το βρουν οι ειδικοί. Το πώς χτίσαμε όμως τους χάρτινους πύργους για να στεγάσουμε τα όνειρά μας θα πρέπει να το αναζητήσουμε εμείς και να πατήσουμε επιτέλους το απαραίτητο delete.
